Het is al weer een tijdje stil rond de mannen van het tweede team. Sportieve successen te over, maar de fut om in de pen te klimmen om deze memorabele momenten te delen met de rest van de wereld ontbrak wat. Het is bij ons ook niet zo heel spannend meer. We degraderen nie en we promoveren ook nie.

Afgelopen vrijdag speelden we in het voorprogramma van het 3e en het 4e, tegen de nummer twee uit onze competitie, Heracliden 3. Deze heren hebben volgens de KNVB nog geen enkele wedstrijd verloren het seizoen dus dat beloofde een zware opgave te worden. De uitwedstrijd tegen deze heren ging nog kansloos verloren, waarbij we zelfs nog twee (uiteindelijk kwijtgescholden) rode kaarten gepresenteerd kregen. Wij hadden dus nog een spreekwoordelijk appeltje te schillen met deze mannen.

El Capitano deze week de immer balvaste Grote G, die deze avond afscheid nam van het seizoen vanwege zijn hernia inguinalis. Dan gun je zo'n jongen ook z'n 50 minuten of fame, temeer omdat het vriendinnetje er ook bij was. Keeping up appearances, in het kwadraat, zeg maar.

De wedstrijd was een van de zeldzame wedstrijden dat wij eigenlijk wel erg goed speelden. Kort op de man, fel in de duels, weinig kansen weggeven en snel counteren. Dit resulteerde na een minuut of tien in een verdiende voorsprong. Even later werd onze voorsprong verdubbeld en zelfs daarna wisten we het net nog te vinden. De ruststand 3-0, als ik me niet vergis. De Heracliden keeken allemaal wat beteuterd maar wisten in de tweede helft toch nog te scoren. 3-1. Een zwak momentje van onze kant. Real 2 liet zich hierdoor niet uit het veld slaan en gestaag werd de voorsprong uitgebreid tot 5-1. De keeper van de tegenstander scoorde nog een hele fraaie 5-2 maar een klein slotoffensief zorgde voor de 6-2. Een, in onze ogen uiteraard, verdiende uitslag.

De volgende week krijgen we ON op bezoek, ook een lastige pot. Gelet op de personele problemen die we inmiddels hebben zal het wel weer afzien worden.

Nou ja, we promoveren nie en we degraderen toch ook nie...